Brzoza brodawkowata

Brzoza brodawkowata Betula pendula

Drzewo liściaste należące do rodziny brzozowatych. Występuje w chłodniejszych rejonach Europy i Azji. Jej zasięg rozciąga się od Pirenejów w Europie poprzez Syberię, Chiny po Koreę. W południowo-zachodniej Azji występuje na Kaukazie oraz w górach północnej Turcji i północnego Iranu. Gatunek został wprowadzony do Ameryki Północnej, gdzie w niektórych rejonach uważany jest za inwazyjny. Ze względu na obecność w powierzchniowych warstwach korka betuliny - substancji, której kryształki załamują światło, kora brzozy przybiera białą barwę. U młodych okazów kora jest brązowa, a u starszych, gdy kora w dolnej części pnia przyrasta na szerokość, pęka, staje się ciemna i traci barwę bieli. Korona brzozy jest silnie rozwinięta, z luźno zwisającymi gałązkami. Młode gałązki są pokryte brodawkami, od których pochodzi nazwa gatunkowa rośliny. Stąd brzoza brodawkowata uznawana jest za jedno z najpiękniejszych i najzwiewniejszych drzew. W młodości brzozy rosną szybko; w wieku 10 lat dorastają do wysokości 6 metrów, w 20. roku życia wzrost słabnie, a po 50 roku życia niemal ustaje. W sprzyjających warunkach brzoza brodawkowata może dorastać do 30 m wysokości i osiągnąć 80 cm w pierśnicy. Jest gatunkiem krótkowiecznym, dożywającym do około 100 lat. Brzozy są roślinami wyjątkowo światłolubnymi, pionierskimi, potrafiącymi szybko opanować odsłonięty teren. Swoim szybkim wzrostem wygrywają walkę o światło, jednak z upływem czasu inne gatunki drzew przerastają je i brzozy ustępują im miejsca. Brzoza brodawkowata stanowi źródło surowców leczniczych pozyskiwanych z kory, pąków i liści.  Słynie z otrzymywanego z niej wczesną wiosną soku brzozowego (oskoły) oraz dziegciu.