Sosna Banksa Pinus banksiana

Jednopienne drzewo iglaste z rodziny sosnowatych. Pochodzi z Ameryki Północnej, dziko występuje głównie w Kanadzie oraz w północno-wschodniej części USA. Ma największy zasięg północny ze wszystkich amerykańskich sosen. Gatunek ten nosi swą nazwę na cześć Josepha Banksa, angielskiego botanika, uczestnika wypraw badawczych do Ameryki, który w latach 1778–1819 przewodził Towarzystwu Królewskiemu w Londynie. Sosna Banksa jest gatunkiem pionierskim, rośnie na suchych, piaszczystych, a nawet skalnych stanowiskach i jest odporna na mróz. W sprzyjających warunkach może osiągnąć nieco powyżej 20 metrów wysokości, jednak często jest drzewem niższym, nierzadko o krzaczastym pokroju. Żyje krótko, około 100, do 150 lat. Wykształca charakterystycznie zakrzywione spiczaste szyszki. Ciekawostką jest, że nasiona sosny Banksa potrafią uwalniać się z szyszek nasiennych dopiero po zadziałaniu wysokiej temperatury podczas pożaru drzewostanu, w ten sposób uwolnione po pożarze nasiona mogą kiełkować i odnawiać zniszczony las. W końcu XVIII wieku w Europie, również w Polsce, sosna Banksa wykorzystywana była do zalesiania obszarów piaszczystych o ubogich warunkach glebowych.