Miłorząb dwuklapowy

Miłorząb dwuklapowy, miłorząb chiński Ginkgo biloba

Wysokie, do 40 m, drzewo z rodziny miłorzębowatych. Jest tzw. ‘żywą skamieniałością’, rośliną starą filogenetycznie, mającą liczne prymitywne cechy, pokrewne do nagonasiennych roślin z klasy Sagowców (ruchome, orzęsione plemniki, dichotomiczne unerwienie liści, zapłodnienie następuje kilka miesięcy od zapylenia, zarodek może wykształcać się po opadnięciu nasion). Naturalnie występuje wyłącznie w południowo-wschodniej części Chin. Już w XI wieku drzewo było rozpowszechniane w innych prowincjach Chin oraz w Japonii, do Europy trafił w XVIII wieku. W kraju ojczystym oraz w Japonii często sadzony był przy świątyniach, jako drzewo ozdobne, ale i owocowe (choć z botanicznego punktu widzenia miłorząb nie posiada owoców, a jedynie nasiona otoczone mięsistą osnówką). Miłorząb jest drzewem długowiecznym, wiek niektórych osobników szacuje się na ponad 3500 lat.  Charakterystyczną cechą miłorzębów jest blaszka liściowa: skórzasta, wachlarzowata, widlasto unerwiona, zwykle z wcięciem po środku, co sprawia, że liść jest dwuklapowy. Stąd wywodzi się nazwę gatunkową. Jesienią liście zjawiskowo przebarwiają się na żółto. Miłorząb jest drzewem dwupiennym; kwiaty męskie to żółte, szyszkowate kotki wyrastające na osobniki męskim. Na osobniku żeńskim pojawiają się kwiaty żeńskie w postaci dwóch zalążków wyrastających na długiej szypułce. Zwykle tylko jeden zalążek po zapłodnieniu rozwija się w nasiono, drugi zamiera. Nasiona otoczone osnówką w kolorze żółtym mają nieprzyjemną woń zjełczałego masła, prażone są jadalne. Liście miłorzębu zawierają flawonoidy mające zastosowanie w medycynie.