Jarząb brekinia

Jarząb brekinia Sorbus torminalis

Drzewo z rodziny różowatych, dorastające do 25 metrów wysokości, o szerokim, zaokrąglonym pokroju korony. Liście ma charakterystycznie zaostrzone, 3-5 klapowe, dorastające do 10 cm, jesienią przebarwiające się na czerwono-brązowo. Młode pędy są filcowato owłosione, oliwkowoszare, wraz ze wzrostem stają się nagie. Kwiaty zebrane w luźne kwiatostany rozkwitają w maju i czerwcu. Owoce jarzębu brekini są niewielkie, elipsoidalne, brązowe, jasno nakrapiane. Jarząb brekinia występuje w Europie, Azji Mniejszej, w Kaukazie  i w Afryce Północnej. Rośnie na stanowiskach słonecznych i suchych, w zaroślach i lasach mieszanych. Przez Polskę przebiega północno-wschodnia granica zasięgu tego gatunku i w naszym kraju objęty jest ścisłą ochroną gatunkową. Wraz z innymi przedstawicielami rodzaju jarząb Sorbus, jarząb brekinia należy do grupy drzew europejskich najbardziej zagrożonych wyginięciem. W Europie występuje 170 gatunków z rodzaju Sorbus, tylko nieliczne z nich są szeroko rozpowszechnione na naszym kontynencie, zasięg większości ogranicza się do pojedynczych krajów czy regionów.  Stąd ¾ z europejskich gatunków należących do  rodzaju Sorbus uznaje się za zagrożone wyginięciem.