Cis pospolity

Cis pospolity Taxus baccata

Iglasty, dwupienny, zimozielony gatunek z rodziny cisowatych. Naturalnie występuje w Europie, Azji zachodniej, północnej Afryce. Jest rośliną długowieczną, wolnorosnącą. Dorastać może do 15- 20 metrów wysokości, i osiągnąć ok. 50 cm w pierśnicy. Kwitnie w marcu lub w kwietniu. Po zapyleniu z kwiatu żeńskiego rozwija się nasienie otoczone kielichowatą czerwoną osnówką, która stanowi pokarm dla licznych gatunków ptaków, a dla ludzi jako jedyna część tej rośliny nie stanowi zagrożenia zatrucia (nie jemy nasion!). Cis wrażliwy jest na mrozy i suszę, ma wysokie wymagania glebowe. Z rodzimych gatunków iglastych najlepiej znosi zanieczyszczenia powietrza, oraz ocienienie, szczególnie młody wymaga osłony, toteż występuje głównie w podszyciu, dolnym piętrze drzewostanu. Zwykle występuje z gatunkami takimi jak buk, dąb, jodła, niezwykle rzadko występuje jako cisowy drzewostan. Drewno cisa od dawna było cenione- zwięzłe i ciężkie, ma dobre właściwości i piękną, dekoracyjną budowę, używa się go do wyrobów rzeźbiarskich, tokarskich, niegdyś do wyrobu łuków, sprzętów domowych i itp. Nadmierna eksploatacja cisa doprowadziła do jego zaniku, już w 1423 r. Władysław Jagiełło wydał zarządzenie zabraniające wycinki tego gatunku z lasów. Dzisiaj w Polsce cis jest rzadko spotykany w lasach głównie na zachodzie i północy Polski. Przez nasz kraj przebiega wschodnia granica jego zasięgu. Cis często sadzony jest w parkach i ogrodach, dobrze znosi przycinanie stąd można go  dowolnie formować np. w figury geometryczne. Ponadto jest rośliną bardzo zmienną, w uprawie znanych jest ponad 70 odmian. Cis mimo, że jest rośliną trującą jest wykorzystywany w medycynie. Zawarte w nim alkaloidy taksyna i efedryna stosowane są w leczeniu niektórych rodzajów raka.